روز پدر مبارک....

این دو سه هفته فاصله بین روز مادر و روز پدر رو چیزی ننوشتم تا بگم پدر و مادر در کنار هم معنی پیدا می‌کنند. پدر و مادر با در کنار هم بودنشون می‌تونند آرامش رو به بچه هاشون هدیه بدن. پدر ها هم مثل مادرها همیشه برای بچه هاشون عزیز و با ارزش‌اند. مخصوصا برای دختراشون. روز پدر رو به همه باباهای خوب و مهربون و مخصوصا بابای خودم تبریک میگم. اگه زحمتی نیست یه صلوات و یه فاتحه برای دوتا پدربزرگام که عمرشونو دادن به شما بخونید.

و خداوند مادر را آفرید...

این روزها مدینه حال و هوای عجیبی دارد. غرق در شادی و سرور است. فرشتگان، خانه  پیامبر را گلباران می‌کنند و لحظه لحظه بر جای جای این خانه بوسه می‌زنند.گویی زمین و آسمان با تولد یاس خوشبوی پیامبر زندگی جدیدی یافته و دوباره متولد شده‌است. تمام شهر مدینه، که نه تمام جهان، سراسر از عطر این یاس خداوندی معطر و گلگون شده است. اما چه کنم و چه بگویم که حتی در روز میلاد دردانه پیامبر باز هم این اشک است که همدم و یار آدمی می‌شود. باز هم یاد غربت زهرای پیامبر جان را می‌آزارد و دل را بین بقیع و خانه پیامبر سرگردان می‌سازد. خدایا پس لحظه دیدار کی فرا می‌رسد؟ پس کی این غم و درد فراق پایان می‌گیرد؟

از تمام مادران دنیا که این روزها به نام آنها و بزرگ مادر دنیا نامیده شده است می‌خواهم برای دیدار یار و لحظه وصال دعا کنند. به همه مادران به خصوص مادرو مادربزرگ فداکار خودم روز مادر و هفته زن  را تبریک می‌گویم. مادر روزت مبارک.

کجاست اون کوچه؟!!!!!

اون کوچه های تنگ و باریک قدیمی با خونه های کاه گلی و باغچه های سرسبز و حوض وسط حیاط و ماهی های قرمزش چی شد؟!!! کجا رفت؟!!!چرا الان دیگه نیست؟ چرا اون خونه های حیاط دار قدیمی و با صفا جاشون رو به این آسمون خراشای به درد نخور و شبیه زندون دادند؟ چرا بیشتر ماها ،که نه هممون توی این آپارتمان های شبیه قفس اسیر شدیم و همش داریم بال بال می‌زنیم؟ حتی خاطرات پر از رمز و راز این خونه‎های قدیمی هم دارن از بین میرن و غم و غصه و ناامیدی داره جاشون رو می‌گیره. همه در پی اینند که یه جوری از این قفس رها بشن و بتونن یه جای راحت، جایی که بهش تعلق دارند زندگی کنند. ما ایرانیا تمام زندگیمون به سنت و فرهنگ و اعتقادمون بستگی داره. سنت و فرهنگ ماهم تو اون خونه های قدیمی و کاه گلی و حیاط و حوضش خلاصه میشه . هر کاری هم که بکنیم باز هم به همون خونه ها و محله های قدیمی تعلق داریم نه به این آپارتمانهای تنگ و تاریک!!!

ابری نیست

بادی نیست

می‌نشینم لب حوض

گردش ماهی ها، روشنی، من ،گل ، آب

پاکی خوشه زیست

مادرم ریحان می‌چیند

نان و ریحان و پنیر، آسمانی بی ابر، اطلسی‌هایی تر

رستگاری نزدیک: لای گلهای حیاط

نور در کاسه مس، چه نوازش‌ها می‌ریزد!

نردبان از سر دیوار بلند، صبح را روی زمین می‌آرد

پشت لبخندی پنهان هر چیز

می‌روم بالا تااوج، من پر از بال و پرم

راه می‌بینم در ظلمت، من پر از فانوسم

سهراب سپهری

سال داره تموم میشه!!!

آره این سال تحصیلی پر از خاطره های تلخ و شیرین هم داره تموم میشه و عمر ماهم همینطوری داره میگذره . امسال برای من یکی از پر خاطره ترین سالهای عمرم بود. اما هرچی که بود با همه ی دوستی های خوب و قشنگش، با مهربونی ها و سختگیری های معلم هاش، با کیفای سنگین و درسای سخت و آسونش، با امتحانای جورواجورش ، با هرچیزی که داشت تموم شد. درسته که هنوز تو امتحاناییم و در کنار هم اما هرشب که به این فکر میکنم که روز بیستم خرداد که امتحانا تموم میشه و هر کدوم ما از هم جدامیشیم و به یه مدرسه میریم، غصه تمام وجودم رو پر میکنه. هنوز هیچی نشده دلم واسه دوستا و معلمام تنگ شده . همش به این فکر میکنم که دوباره میتونم دوستا و معلمام رو ببینم؟  امیدوارم معلمام و دوستام تا آخر عمرشون هرجایی هم که بودن چه نزدیک و چه دور تنشون سالم باشه و زندگیشون به کام . آمین